Cały węzeł ma zyskać nową formę – tzw. węzeł typu Single Point Interchange (SPI). Jest to pierwsze zastosowanie tego rozwiązania we Flandrii. Ponieważ węzeł SPI charakteryzuje się bardziej zwartą budową, uzyskuje się większe odległości od sąsiednich węzłów, co korzystnie wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ponadto uwalnia się teren pod park z ciągami pieszymi i rowerowymi. Rzeka Woluwe, obecnie płynąca w zarurowaniu, będzie mogła zostać odkryta. Cały projekt został podzielony na cztery grupy („rodziny”) obiektów: powiązane z obwodnicą (R0), z Aleją Leopolda III (A201), z doliną rzeki Woluwe oraz z samym centralnym węzłem. Każda z grup otrzyma swój indywidualny charakter, jednak wszystkie cztery są do siebie dopasowane pod względem estetycznym. Będzie to widoczne głównie w zastosowaniu pionowych lameli, spójnej kolorystyce oraz w minimalistycznym designie. Wszystkie elementy zaprojektowano z betonu monolitycznego, natomiast wszystkie ustroje nośne – z betonu sprężonego. Wśród obiektów, obiekt centralny („Interchange”) wyraźnie wyróżnia się swoją geometrią. Ta nieregularna forma narzuca konieczność zastosowania nie tylko skomplikowanych kształtów gięcia zbrojenia, ale także trudnych do wyznaczenia tras kabli sprężających. Do naszych zadań należało opracowanie obiektu centralnego („Interchange”) oraz grup obiektów 2 i 4. Obiekt 001 – „Interchange” – to dwuprzęsłowy wiadukt o nieregularnym rzucie i całkowitej rozpiętości ok. 75 m. Obiekty 201 i 202, zlokalizowane w ciągu Alei Leopolda III, to równoległe, czteroprzęsłowe wiadukty o zróżnicowanych szerokościach i całkowitej rozpiętości ok. 98 m. Z kolei obiekty 401, 402, 403 i 404 w ciągu obwodnicy R0 to jednoprzęsłowe wiadukty o rozpiętościach od 41 do 51,5 m.